Hora de ler (febreiro e marzo)

Calendario da hora de ler do centro correspondente ao periodo comprendido entre o 30 de xaneiro de 2012 e 19 de marzo de 2012.

Pica na seguinte ligazón.

Advertisements

Retorno ao pasado de Jacques Tourneur

TÍTULO ORIXINAL: Out of the past.
NACIONALIDADE: EE:UU., 1947.
DIRECCIÓN:  Jacques Tourneur.
PRODUCCIÓN: Warren Duff. PRODUCTOR EXECUTIVO: Robert Sparks. ARGUMENTO: Da novela “Build my gallows high” de Geoffrey Homes. GUIÓN: Geoffrey Homes (Daniel Mainwaring). FOTOGRAFÍA: Nicholas Murusaca.
MONTAXE: Samuel E. Beetley. MÚSICA: Roy Webb.
DURACIÓN: 97 minutos.
INTÉRPRETES: Robert Mitchum (Jeff Balley), Kirk Douglas (Fred Sterling), Jane Greer (Cathie Moffett), Rhonda Fleming (Meta Carson), Steve Brodie (Jack Fisher), Richard Webb (Jim), Paul Valentine (Joe Stefanos), Virginia Huston (Ann Miller), Ken Niles (Lloyd Eels), Dickie Moore (The Kid), Oliver Blake (Sr. Tillotson), Lee Elson (O policía), Frank Wilcox (Sheriff Douglas), Tony Roux (Joe Rodríguez), Theresa Harris (Eunice).

A MALDADE CHÁMASE CATHIE MOFFET

Para moitos Retorno ó pasado, 1947 é a mellor película de cine negro, o que é moito dicir se temos en conta que a este xénero cinematográfico xenuinamente americano se adscriben cintas como O falcón maltés, 1941; O soño eterno, 1946; Ao roxo vivo, 1949; A xungla de asfalto, 1950 ou Sede de mal, 1958. Sexa coma fora é certo que nos atopamos ante unha obra mestra, asinada por un realizador certamente menosprezado e ó que cómpre reivindicar, valorar a súa capacidade para interrogármonos sobre as máis profundas pulsións do ser humano, para construír personaxes desgarradores, apaixonados, atormentados que tocan a fibra sensible de todos aqueles que teñen algo máis que unha simple unidade de bombeo no medio do peito.

Autor de filmes como A muller pantera, 1942 ou Eu andiven cun zombie, 1943; Jacques Tourneur conta cunha brillante filmografía ás súas costas, non en termos de éxito comercial, nin ao manexo de grandes orzamentos á hora de rodar, pero si en canto á valoración actual que da súa obra se está a facer, e que levou á crítica a ver nela unha das carreiras cinematográficas de maior valor no Hollywood dos anos 40-50.

Retorno ó pasado, 1947 narra o reencontro do ex-detective Jeff Bailey, retirado nunha pequena vila de Nevada e a piques de se casar coa súa noiva Ann Miller, con Fred “Whit” Sterling un xogador para o que tivera traballado no pasado. Este encárgalle que atope a súa amante, Cathie Moffet que fuxiu roubándolle 40.000 $. Bailey da con ela en Acapulco, pero sentíndose atraído pola moza, deciden escapar xuntos. O socio de Sterling, Jack Fisher non disposto a perder cartos, busca e encontra á parella, chantaxeándoos con avisar do seu paradoiro ó gánster si estes no lle entregan o diñeiro roubado. No enfrontamento que se produce Cathie mata a Fisher e fuye deixándolle o morto a Bailey. Despois de ocultar o cadáver Jeff volta á vila xunto a súa noiva.

O tempo pasa e cando Jeff está a piques de refacer a súa vida, de novo o pasado chama a súa porta na figura de Fred Sterling que ten de novo ó seu carón a Cathie e que finxe esquecer a traizón de ambos, encargándolle un novo traballo a Bailey.

A película é unha mirada chea de fatalismo sobre a vida dos seres humanos ós que o pasado condiciona o presente e lles impide realizar seus plans de futuro. Este thriller escarva no máis fondo da condición humana e amósanos o malvado e retorcido que pode ser este ser humano para cos seus conxéneres.

Coma en todo filme de cine negro que se prece, a través dun ritmo cargado de vitalidade e dunha atmosfera inquietante, Tourneur pon diante de nós unha colección de personaxes ambiguos dos que non coñecemos nada e o sabemos todo: detectives sarcásticos, gánsters sen escrúpulos, prostitutas, asasinos, chantaxistas e como non, unha moza de beleza directamente proporcional a súa maldade, que é quen de volver tolo ó máis pintado e da que nunca sabemos o que pensa realmente tendo seu contrapunto na rapaza honrada que quere rexenerar ao protagonista a base de bondade e certas doses de inxenuidade, pero desarmada ante a presencia sensual da vampiresa que fai inevitable a destrucción do seu amado.

Fotografada magnificamente por Nicholas Musuraca, con un claroscurismo case que expresionista característico destes filmes; este operador que comezou traballando en películas mudas nos primeiros anos vinte, colaborou con Tourneur en A muller pantera, 1942 e en outros films coma A pegada  dun recordo, 1943 ou A gardenia azul, 1953 de Fritz Lang.

A novela de Geoffrey Homes “Build my gallows high” de 1946 é a base sobre a que se constrúe este thriller que estaba destinado para Humphrey Bogart –o escritor admiraba moito ó intérprete norteamericano e así o protagonista das súas novelas tiña o nome de Humphrey Campbell, de máis que claras similitudes fonéticas co actor- pero que producido porla RKO pasou a ser confiado a Robert Mitchum no seu papel protagonista, que lle deu ese aire descoidado e socarrón que caracteriza súas actuacións e que ten en Jane Greer  seu contrapunto. Trátase ademáis da segunda película dun moi novo Kirk Douglas, completando así un trío protagonista que fai deste filme non só “… una película que aguanta moi ben o transcurso del tempo” en palabras do propio director senón un magnífico traballo que toda persoa que aprecie o bo cinema saberá valorar.

Offrett de Andrej Tarkovskij

TÍTULO ORIXINAL: Offret.
NACIONALIDADE: Suecia/Francia, 1986.
DIRECCIÓN: Andrej Tarkovskij.
PRODUCCIÓN: Anna-Lena Wibon.
GUIÓN: Andrej Tarkovskij.
FOTOGRAFÍA: Sven Nykvist. MONTAXE: Andrej Tarkovskij e M. Laszczylowski. MÚSICA: J.S.Bach e temas musicais suecos e xaponeses.
DURACIÓN: 145 minutos.

INTÉRPRETES: Erland Josephson (Alexander), Susan Fleetwood (Adelaida), Valerie Mairesse (Xulia), Allan Endwall (Otto), Gudrun Gisladottir (María), Sven Wollter (Víctor), Filippa Franzen (Marta, Tommy Kjellquist (O home cativo).

 

UN OFRECIMENTO DE AMOR PERENNE

Alexander, dramaturgo e ensaísta de éxito, convertido en distinguido crítico teatral, abandona o éxito para irse a vivir a unha pequena casa retirada preto do mar. O día que celebra o seu aniversario de súpeto treme a terra, uns avións de combate resgan o ceo e rompen o clima de reunión; na televisión anuncian o comezo dunha conflagración mundial na que as armas nucleares serán empregadas. Alexander reza postrado de xeonllos, pídelle a Deus que pare a guerra, a cambio fai voto de non volver falar e renunciar a tódalas súas posesións; casa, afectos, familia. Otto, o carteiro do pobo, ofreceralle unha solución: Alexander, debe pasar a noite cunha das serventas, á que se lle supoñen poderes paranormais e a guerra rematará.
Sacrificio é a derradeira película do director ruso Andrei Tarkovskij, morto pouco tempo despois. O filme rodouse en Suecia, xa que seu autor marchara, a causa das súas ideas, da URSS. Podemos dicir que o cine de Tarkovskij son diálogos rodados, a imaxe, case estática é só o soporte sobre o que mostrar a súa visión do mundo, as profundas motivacións filosóficas que o moven e conmoven.

Ortega definiu a metafísica como : A procura da certidume radical acerca da realidade radical. Nese sentido o cine de Tarkovskij pode cualificarse coma metafísico; polas profundas análises sobre a angustia do home, a ansia do transcendente, as interrogantes sobre a existencia mesma do ser humano e procura da espiritualidade.

Fotografada magnificamente por Sven Nykvist, o operador habitual das películas de Bergman, Sacrificio quere responder a tres cuestións que en momentos de tribulación atormentan a algúns seres humanos:

  • Pode existir a solidariedade humana universal?
  • Existe un Deus capaz de escoitar as nosas pregarias?
  • Como responder á angustia da morte, ao misterio do amor, ao sobrenatural?

O director ruso que adiviñaba o seu pronto falecemento por un cancro non da resposta total a esas preguntas pero deixa que un hálito de esperanza flote no aire, a través do relato do monxe e a árbore seca, que durante tres anos regou tódolos días e que finalmente floreceu debido á fe, que nas milagres e poder de Deus tiña o cenobita.

Soylent Green de Richard Fleischer

TÍTULO ORIXINAL: Soylent Green.
NACIONALIDADE: EE.UU., 1973.
DIRECCIÓN: Richard Fleischer. PRODUCCIÓN: Walter Seltzer e Russell Thacher. GUIÓN: Stanley R. Greenberg, baseado na novela Make Room! Make Room! De Harry Harrison. FOTOGRAFÍA: Richard H. Kline. MONTAXE: Samuel E. Beetley. MÚSICA: Fred Myrow. DIRECCIÓN ARTÍSTICA: Edward Carfagno.
DURACIÓN: 97 minutos.
INTÉRPRETES: Charlton Heston (Robert Thorn), Edward G. Robinson (Sol Roth), Joseph Cotten (William R. Simonson), Leight Taylor-Young (Shirl), Chuck Connors (Tab Fielding), Brock Peters (Hatcher), Paula Kelly (Martha), Stephen Young (Gilbert), Whit Bissell (Gobernador Santini), Roy Jenson (Donovan).

A PASTILLIÑA VERDE

No 2022 o futuro do planeta non é moi esperanzador que digamos, semella que se teñen cumprido as teorías formuladas do Malthus hai xa tres séculos. EE.UU é o centro do mundo e Nova York é unha megalópole de máis de 40.000.000 de persoas, fisicamente separados, cunha pequena elite que mantén o control político e económico, con acceso a certos luxos como verduras e carne, e unha maioría arrombada en rúas e edificios onde malvive con auga en garrafas, e dúas variedades de un producto comestible, soylent vermello y soylent amarelo que son a única fonte de alimentación, xa que a producción de alimentos naturais extinguiuse polo efecto invernadoiro. A compañía Soylent é unha empresa que fabrica e prové alimentos procesados de concentrados vexetais. A súa novidade alimentaria é Soylent verde, un composto feito de plancton e algas dos océanos, segundo di a publicidade da empresa.

Robert Thorn (Charlton Heston) é un policía da cidade que vive co seu amigo “Sol” Roth (Edward G. Robinson), un ancián ex profesor que só rememora o pasado, cando o planeta era máis habitable e existía alimento dabondo para todos.

Thorn vese involucrado na investigación do asasinato dun dos principais accionistas da compañía Soylent, William R. Simonson (Joseph Cotten). Alí Thorn recolle uns libros que entrega a seu amigo.

Sol Roth despois de lelos, decide dar fin á súa vida nun lugar chamado O Fogar, mentres agoniza, só acerta a dicirlle a Thorn que siga seu corpo como pista antes de desaparecer. O seguimento do seu cadáver ofrece a Thorn o destino real de todos os corpos humanos, que non é outro que acabar procesados como Soylent verde para seren parte de dicho preparado alimenticio.

Nas décadas dos anos 60 e 70 puxéronse de moda, toda unha serie de películas de ciencia ficción que propuñan visións distópicas da terra nun futuro non lonxano. Soylent Green (ou coma se traduciu en España, Cando o destino nos alcance) é un exemplo senlleiro deste tipo de filmes, de coma os homes coa nosa irreflexión, podemos chegar a destruír o planeta que nos alimenta e da acubillo, esgotar completamente os seus recursos e finalmente comernos os uns aos outros nunha roda sen fin de destrucción e desesperanza. O perverso da proposta fílmica que aquí se fai é que tanto incumprimento do protocolo de Kioto, tantos cumios do planeta fallidos, tanta deforestación do Amazonas fai que a utopía perversa de Richard Fleischer poida chegar a cumprise. Por se acaso, Bo apetito!

Romina García Casás, gañadora do 1º concurso de relato curto

Color violeta

Ella, bajo el propio nombre que el cartel desaliñado le ofrecía.

Su camisón ligero, suave, como la más densa seda; crudo como el más tierno de los sentimientos.

Hacía tiempo que no descansaba bien; quizás dormía sí, pero el no tener sueño no implica la ausencia de cansancio. Sus ojos se cerraban una y otra vez, pero ella con todo su esfuerzo, volvía a abrirlos, cuidadosamente; intrigada de saber hasta donde la había llevado el sonambulismo hoy. Divagaba por los pasillos como un alma perdida; sentenciada a un sinfín; a deambular para toda la eternidad sin ya nadie ni nada que buscar.

Cansada ya de la falsa libertad que los sueños le proporcionaban, pues bien sabía que estos, al despertar se desvanecerían y con ellos su felicidad. Harta de que todo su alrededor le dijese lo que tenía que hacer, a sabiendas de que, hiciese lo que hiciese, ya nada podría devolverle su amor. Su príncipe violeta, así era como ella lo llamaba antes de que todo pasara. Antes de que aquel estúpido borracho lo atropellase volviendo a casa de una larga jornada de trabajo. No volvería a ver sus ojos, sus abrazos no la arroparían, sus labios nunca la besarían. Sus palabras de antaño ya no servían ahora.

Sin embargo ella jamás lo dejaría, ella le hablaba, lo abrazaba e incluso lo veía, tan nítido como el primer día que lo conoció. Aquella noche, a pesar de su timidez, él la despojó de sus vergüenzas, le sacó hasta el último resquicio de los besos que ella había guardado para ese alguien tan especial. Rememoraba esos momentos con los ojos bañados en lágrimas, que resbalaban por sus mejillas. En otra época éstas habían sido rojizas, no obstante, ahora eran pálidas, tanto que resultaban casi enfermizas. Sus ojos hundidos, sus manos carcomidas por el paso del tiempo eran fieles motivos para demostrar que nada volvería a ser igual, nada si él no volvía. Y bien sabía que no lo haría porque a la vil doncella de la guadaña nos se le podía contradecir. Se lo llevó y nada podrá traérselo.

Pero ella era feliz. Porque ella lo veía. Lo tenía, era suyo. A pesar de lo que los demás le decían, asumía que estaba loca, pero si su delirante vida le hacía estar con él, nada, absolutamente nada importaba. Aunque estuviese en un lejano edificio de blancas paredes y largos pasillos, aunque cada noche tuviera que tomarse su medicación y dejara de velo no desistiría. Porque a pesar de que cada noche su imagen se desvaneciese, sabía que solo debía esperar a la mañana siguiente par volver a verlo. Y así viviría. O al menos, eso era lo que ella se decía. Cerrar los ojos para siempre era demasiado cobarde.

Romina García Casas
1º Bacharelato A

Blog sobre “Tintín”

Para os seguidores das aventuras de Tintín, presentamos o blog de Pedro Rey Sanchiz. O seu blog é unha referencia mundial en español sobre a obra de Hergé. A súa producción abarca dende 1929 ata 1981.

Se eres tintinófilo non deixes de visitalo. (Aquí)

Deixamos unha ligazón permanente ao pé de páxina.

Meu tío de Jacques Tati

TÍTULO ORIXINAL: Mon oncle.
NACIONALIDADE: Francia e Italia, 1958.
DIRECCIÓN:  Jacques Tati.
PRODUCCIÓN: Jacques Tati.
GUIÓN: Jacques Lagrange, Jean L´Hote e Jacques Tati. FOTOGRAFÍA: Jean Bourgoin.
MONTAXE: Suzanne Baron.
MÚSICA: Franck Barcellini e Alain Romans.
DURACIÓN: 120 minutos.

INTÉRPRETES: Jacques Tati (Monsieur Hulot), Alain Becourt (Gérard Arpel), Jean-Pierre Zola (Señor Arpel), Adrienne Servantie (Señora Arpel), Lucien Fregis (Señor Pichard), Betty Schneider (Betty).

O CAOS COLONIZA A ORDE

En 1953 Jacques Tati creou o personaxe que o faría mundialmente famoso e lembrado ó longo do tempo; Monsieur Hulot será a grande aportación do autor francés á sétima arte e ó humor con maiúsculas.

Desgarvado, camiñando a zancadas cun paraugas, que porta faga chuvia ou sol, un pequeno sombreiro de alas flexibles sobre a cabeza e unha paxariña arredor do pescozo, pantalóns ás troitas baixo os que asoman seus calcetíns de raias e unha pipa da que nunca sae fume e que incluso ás veces sostén nos seus beizos boca abaixo; M. Hulot, este Quijote do século XX, sembrará, coma o seu sosias castelán, o desconcerto alí onde vaia, poñendo patas arriba á ríxida sociedade na que non encaixa, mergullada na voráxine dos avances tecnolóxicos e nos seus costumes cotiáns, pero facéndonos reflexionar a todos sobre cara onde se conduce o mundo.

Precisamente a ruptura da cotidianidade que observamos en As vacacións de M.Hulot, 1953 trala súa chegada á pequena estación termal onde se desenvolve o filme, será un dos leitmotiv da obra cinematográfica de Tati, que se completa coa crítica á atonía das relacións humanas carentes da calidez que se lles supón, á incomunicación e ó progreso que aporta novos xeitos de vida a unha sociedade que muda –xa naqueles tempos- a pasos axigantados.

M. Hulot tornará a aparecer en O meu tío, 1958, esta vez para salvar do tedio máis absoluto ao seu sobriño Gérard, habitante dunha mansión ultramoderna e dun barrio á última en tódolos avances tecnolóxicos, e que el encargarase de poñer patas arriba cos seus despistes –non exentos de certa “mala leche”-, cos seus extraños costumes e con ese aspecto retro, de personaxe saído da máquina do tempo.

Jacques Tati continuará neste filme, a súa fina análise da sociedade do momento e a diagnose de enfermidades do século XX, que tamén o son do século XXI, coma a incomunicación, a supeditación dos seres humanos á tecnoloxía que tronza a comunicación afectiva entre iguais, e a vida dabondo programada dos habitantes das grandes cidades. A través dos seus gags mímicos, do slapstick levado por el ós máis altos cumios –algo non conquerido dende os tempos do cinema mudo, máis que por Mack Sennett, Buster Keaton ou Charles Chaplin-, e do andar escanaveirado do seu alter ego,  o realizador galo consegue arrincarnos un sorriso, e o que é máis difícil, facernos reflexionar sobre o vanais que son as nosas vidas, sobre a nosa infelicidade, sobre a soidade que moitos de nós padecemos nas cidades rodeados de miles de habitantes igual de sós ou sobre o stress –mostrando esta enfermidade social cando ni tan siquera se tiña artellado o termo-.

Tati foi o grande adiantado do seu tempo, un autor que rompeu barreiras de comunicación entre as xentes a través dunha estética e unha ética propias, que fan que todavía hoxe poidamos seguir a aprender do cómico francés e tomar dos seus filmes aspectos para o debate e a introspección.

Cómpre destacar tamén o tema musical do inicio, un dos máis coñecidos da historia e que deu lugar a varias versións algunhas delas con letra.

A noite do cazador de Charles Laughton

TÍTULO ORIXINAL: The night of the hunter. NACIONALIDADE: EE.UU., 1955.
DIRECCIÓN: Charles Laughton.
PRODUCCIÓN: Paul Gregory. GUIÓN: James Agee; baseado na novela de David Grubb. FOTOGRAFÍA: Stanley Cortez.
MONTAXE: Robert Golden. EFECTOS ESPECIAIS: Jack Rabin e Louis de Witt. DECORADOS: Al Spencer. MÚSICA: Walter Schumann.
DURACIÓN: 93 minutos.
INTÉRPRETES: Robert Mitchum (Harry Powell), Shelley Winters (Willa Harper), Lillian Gish (Rachel Cooper), Peter Graves (Ben Harper), Billy Chapin (John Harper), Sally Jane Bruce (Pearl), Evelyn Varden (Icey Spoon), James Gleason (Tío Birdie), Don Beddoe (Walt), Gloria Castillo (Ruby), Mary Ellen Clemons (Clary), Cheryl Callaway (Mary).

A LOITA ETERNA ENTRE O BEN E O MAL

En ocasións unha película van moi por diante dos gustos dos espectadores; este é un caso paradigmático. A noite do  cazador, 1955 é unha prezada xoia visual belamente rodada, auténtica poesía en imaxes que nembargantes non acadou, no seu momento, o recoñecemento que realmente merecía. O filme recórdanos a un conto infantil -truculento e inquietante, á vez- onde os protagonistas son dous nenos, que a través dos seus ollos nos achegan unha historia, mestura de imaxes oníricas, de metáforas visuais que nos fan pensar no surrealismo de Luís Buñuel e que converten á película nunha auténtica obra de arte.

O actor británico Charles Laughton, púxose unha vez detrás das cámaras, revelándose coma un poeta que a través de planos dende o aire condúcenos lentamente á terra, ao terreal mostrando alí coma o ben e o mal poden convivir nun mesmo plano, como a abxección más absoluta, o ominoso, só ten cabida e sentido se existe a bondade, a calidez duns brazos amigos e o amor sen contrapartidas.

En plena depresión, en Virxinia, Ben Harper mata a dous homes e lles rouba 10.000 dólares que agocha no interior da inseparable boneca da súa filla Pearl facéndolle prometer ao seu outro fillo máis vello, John que nunca revelará seu agocho.

No cárcere mentres agarda ser axustizado, conta a súa peripecia a un asasino de viúvas, Harry Powell; unha especie de predicador que leva tatuadas nos dedos das mans as palabras ODIO e AMOR que lle permiten entoar de cando en vez un discurso sobre o ben e o mal, mezcolanza delirante de lecturas bíblicas mal asimiladas.

Harry Powell, ao saír do cárcere casa coa viúva de Ben Harper, Willa. Ao pouco tempo mátaa e persigue aos nenos a través dun río para que lle digan onde están os cartos; pero os cativos que foxen do feroz ogro dan cunha fada bondadosa Rachel Cooper –a gran actriz de la época silente do cine, Lilian Gish- que os coida e defende. Finalmente e ogro é detido e os pequenos quedan a vivir con aquela muller bondadosa que os amparou na adversidade, demostrándose así que o ben triúnfa sobre el mal.

O filme baseado nunha obra orixinal de David Grubb, foi convertida por James Agee nun guión que afonda no aspecto aberrante e fanático de Harry Powell, esplendidamente interpretado por Robert Mitchum que lle soubo dar ese toque de maldade incoherente ao terrible psicópata que interpreta.

Hai fragmentos en toda a película que revisten unha maxia indefinible como o descenso dos nenos polo río despois de loitar co predicador. Ao son dunha melodía suavemente fascinante -que sería utilizada polo grupo donostiarra La Buena Vida nunha das súas cancións- figuras espectrais se recortan diante do espectador, baixo unha bóveda celeste inzada de estrelas namentres unha tela de araña enmarca a barquiña que se desliza suavemente na corrente, mostrando así que os nenos foxen do mal encarnado na araña (predicador) que devora todo o que cae na súa tela.

Gran responsabilidade na beleza formal da obra a ten o director de fotografía Stanley Cortez, un dos máis grandes da historia do cine e tamén un dos máis descoñecidos, que xa tivera traballado con Orson Welles en The magnificent Ambersons, 1942 e que fora axudante de fotografía de moitos dos máis grandes: Charles Rosner, Karl Struss, Joe August…

El é o creador dunha escena extraordinaria, aquela na que aparece Shelley Winters afogada dentro do seu  coche.Toda a secuencia rodouse dentro do tanque que a Republic empregara nas películas de Tarzán, utilizando para tal fin unha boneca de cera e dúas cámaras, unha baixo a superficie e outra no exterior; uns potentes arcos cuxa luz penetraba na auga déronlle ese aspecto etéreo á composición; os cabelos ondulantes da figura foron suxeitos mediante fíos que chegaban á superficie e a tanza da caña dos pescadores que descubriron á morta pintouse de branco para facer máis notoria a súa presencia. Outro exemplo da labor mestra deste artesán: a escena do neno no faiado está enteiramente rodada en estudio e polo tanto o decorado foi construído en perspectiva, así entre o mozo e o predicador hai apenas150 m., no filme semellan moitos máis, a solución foi colocar a un anano sobre un poni recortándose sobre o horizonte.

O cine ten estas cousas, un conxunto de fotogramas que nos acercan unha historia verosímil construída sobre enganos e verdades a medias que enfatizan o poder que as imaxes teñen por si solas.

Jennie de William Dieterle

TÍTULO ORIXINAL: Portrait of Jennie.
NACIONALIDADE: EE.UU, 1948.
DIRECCIÓN:William Dieterle. PRODUCCIÓN: David O. Selznick. GUIÓN: Paul Osborn e Peter Berneis, baseado na novela homónima de Robert Nathan, adaptada por Leonardo Becovici.
FOTOGRAFÍA: Joseph H. August [Lee Garmes]. MONTAXE: Gerald Wilson. MÚSICA: Dimitri Tiomkin  sobre música de Claude Debussy, e Bernard Herrmann.
DURACIÓN: 83 minutos.
INTÉRPRETES: Jennifer Jones (Jennie Appleton), Joseph Cotten (Eben Adams), Ethel Barrymore (Miss Spinney), Lillian Gish (madre Mary of Mercy), Cecil Kellaway (Matthews), David Wayne (Gus O’Toole), Henry Hull (Eke).

A INSPIRACIÓN A TRAVÉS DO AMOR

         O pintor Eben Adams nunca foi quen de impresionar ao influínte marchante Henry Matthews ata que debuxa o boceto dunha rapaciña que coñeceu un día no parque. Hai un aura mística na pequena, chamada Jennie, que di ter doce anos e viste roupas anticuadas. Adams tenta atopar de novo a Jennie axudado por un amabla taxista: ao fin da de novo con ela no mesmo lugar do parque… convertida nunha preciosa moza. Convence a Jennie de que pose para un retrato no que tenta trasladar súa etérea beleza ao lenzo.

         Jennie volve desaparecer e Adams descobre que foi criada nun convento e que morreu nunha tempestade que castigou unha pequena vila de Nova Inglaterra. El vai alí, agardando reunirse con ela o aniversario da súa morte.

         Jennie é unha película máxica, sobre as fronteiras entre a vida e a morte, o soño e a realidade, a evocación e o presente que presentan, ademais, unha transcendental conclusión antropolóxica: podemos cambiar o futuro, pero nunca o pasado, incluso volvendo a vivir se renova fatalmente a traxectoria iniciada e vivida.

         A película ten unha intensidade poética que comeza xa dende os versos que introducen os créditos: Quen sabe se morrer non será vivir e o que os mortais chaman vida, será a morte? ou esta máxima que explicaría o misterio do retrato do pintor á criatura que viu de entre os mortos: Beleza é verdade, verdade é beleza; é todo o que sabemos na terra e canto precisamos saber.

         A historia de amor que nos narra William Dieterle é orixinal e expresa de forma admirable a condición fugaz do ser humano: non se poden atrapar os instantes do tempo, todo flúe sen descanso, e cando o pintor intenta, arrancar a Jennie do destino, non pode. A traxedia poética se sublima coa permanencia do cadro de Jennie, aínda que non saibamos nunca con certeza se ela foi real ou tan só un soño febril de Eben Adams.

         Unha obra mestra para sempre, por sempre.