La historia del señor Sömmer (La Buena Vida)

Como no libro de Patrick Süskind, o señor Sömmer non para de andar co seu caxato e o morral ao lombo.

Unha pequena xoia de dous minutos.

Reproductor do audio.

Letra da canción:

Vino pronto, pronto se marchó,
rara vez espera a la ciudad.
Si su paso es lento yo le seguiré.

Hoy cenamos junto a la estación,
sale solo muy a mi pesar,
camina despacio, se vuelve hacia mí.

Con su gran bastón avanza sin parar
desde que empieza a amanecer,
y de mal humor murmura sin hablar
un saludo o un adiós.

Con su gran bastón avanza sin parar
desde que empieza a amanecer,
y de mal humor murmura sin hablar
un saludo o un adiós.

 ÁLBUM: LA BUENA VIDA (1993)

Advertisements

La caza de Carlos Saura

TÍTULO ORIXINAL: La caza.
NACIONALIDADE: España,1965.
DIRECCIÓN: Carlos Saura. PRODUCCIÓN: Elías Querejeta. GUIÓN: Carlos Saura, Angelino Fons. ARGUMENTO: Carlos Saura.
MÚSICA ORIXINAL: Luis de Pablo.
FOTOGRAFÍA: Luis Cuadrado. MONTAXE: Pablo G. Del Amo. OPERADOR DE CÁMARA: Teo Escamilla.
DURACIÓN: 93 minutos.
INTÉRPRETES: Ismael Merlo (José), Alfredo Mayo (Paco), José María Prada (Luis), Emilio Gutiérrez Caba (Enrique), Fernando Sánchez Polack (Juan), Violeta García (Madre), María Sánchez Aroca (Carmen).

 O HOME É UN LOBO PARA O HOME

Carlos Saura posúe unha das carreiras cinematográficas máis interesantes do cinema español. Dende os seus primeiros títulos como Los golfos, 1954 seleccionada por el Festival de Cannes o La caza, 1965 Oso de Plata en Berlín, pasando por Peppermint frappe, 1967 e Cría cuervos, 1975 Oso de Ouro e Premio Especial do Xurado en Cannes respectivamente, o director aragonés déixanos un obra que foi capaz de poñer de acordo a crítica e público.

La caza, 1965 reúne a moitos dos profesionais do cinema español dos derradeiros anos do franquismo e primeiros da democracia, que favoreceron un xiro de calidade na nosa cinematografía e a ruptura con temáticas rancias propias dunha España que afortunadamente se estaba a diluír. Elías Querejeta productor dalgunhas das mellores películas do noso cinema, xunto a Luís de Pablo na música ou Luís Cuadrado na fotografía, sen esquencer ó operador Teo Escamilla, presentes neste filme, apareceran noutras importantes películas dese momento coma El espíritu de la colmena, 1973 de Víctor Erice o en El sur, 1983 do mesmo realizador.

Nesta obra de Carlos Saura nárrase a saída de cacería dun grupo de amigos acompañados polo xenro dun deles a un coto de caza, onde paseniñamente o que debía ser unha xornada lúdica baixo o sol do verán de Castela, convértese nun auténtico inferno, onde as paixóns máis baixas afloran, onde a antiga amizade tórnase en algo ficticio e onde cada un dos protagonistas vai mostrando sentimentos encontrados coma a carraxe ou a envexa que rematan nunha auténtica cacería ó home, facendo válido unha vez máis o pensamento que Hobbes definira no século XVII de que “o home é un lobo para o home”.

A través dos seus pensamentos que só escoita o espectador, o que contribúe a acercarnos a cada un deles e ó seu xeito de ser, coñecemos a opinión que teñen os uns dos outros; sabemos máis do pasado, das contas pendentes entre eles a través destas evocacións que polas súas conversas ou polo que poida averiguar Enrique, o xoven xenro de Paco. Ámbolos tres foron socios, cada un precisou do outro nalgún intre e o resquemor que xurdiu entre eles oculto baixo unha roupaxe de amizade que se empeñan en manter coma se fose o único que os une á realidade fará que se desencadee a traxedia. Todos fican atormentados polo paso do tempo e cada un exorciza os seus medos ó seu xeito: Paco recordándolles ós seus compañeiros a súa boa posición económica froito do traballo e o sacrificio; José dono do coto onde cazan e afeito a mandar mais arruinado en realidade, deixando á súa muller e encetando unha relación cunha moza coñecida dos tres; Luís refuxiándose na bebida tras de ser abandonado pola súa; sendo testemuña muda do peor da condición humana o xoven Enrique.

O filme posúe intres que nos aproximan a certo afán documentalista do director, cando os protagonistas falan cara á cámara explicando as súas impresións e experiencias ó redor ca caza, algo que nembargantes, non afecta á estructura argumental do mesmo. A música, por outra banda tamén convértese en vehículo expresivo clave na película; coma di un dos protagonistas ó comezo desta, o coto de caza atópase nun antigo campo de batalla da Guerra Civil e isto semella reafirmalo o son dos tambores que se escoita cada vez que se alude á guerra e que anticipa os terribles acontecementos posteriores, mediante un ritmo de marcha militar que contribúe a recrear unha atmosfera opresiva. Esta atmosfera irrespirable non só é patrimonio da ficción cinematográfica senón que pertence á realidade da rodaxe, de grande dureza segundo as propias palabras do realizador, o que esixiu un esforzo suplementario por parte dos actores –magníficos en liñas xerais, aínda que cómpre destacar que son Ismael Merlo e José María Prada os que nos ofrecen as mellores interpretacións- que sufriron as consecuencias dun traballo nun páramo preto de Madrid, nos meses de xullo e agosto baixo altísimas temperaturas.

O resultado de todo é un grande filme que contribuíu a cimentar o prestixio de Carlos Saura, non só en España senón fóra das nosas fronteiras.

Sin aliento (Danza invisible)

Reproductor do video.

¡Calla y que el secreto nunca salga de nuestros labios,
de nuestros labios!
Mordiendo la manzana, sellamos este pacto, es mágico,
es lo más íntimo.

Y te preguntas por qué doy tantas vueltas.
Soy un poseso, estoy prisionero.
No me conozco, algo tira de mí.

En más de una ocasión me habrás encontrado un poco ido,
quizás trastornado.
¡Escúchame! Cómo voy a explicarte que algo tira de mí,
que algo tira de mí.

Sin tomar aliento estoy rodeado de calor.
¡Escucha! Tengo que respirar y respirar.
Sin tomar aliento estoy rodeado de calor.
¡Escucha! tengo que respirar y respirar.

¡Para! Mírame a los ojos y toma mis manos,
coge mis manos.
Y no te preguntes por qué das tantas vueltas.
No te conoces, estás prisionero.
Algo tira de mí, algo tira de mí.

Sin tomar aliento estoy rodeado de calor
¡Escucha! Tengo que respirar y respirar.

 ALBUM: Música de Contrabando (1986)

Sunset Boulevard de Billy Wilder

TÍTULO ORIXINAL: Sunset Boulevard.
NACIONALIDADE: EE.UU., 1950.
DIRECCIÓN: Billy Wilder.
PRODUCCIÓN: Paramount Pictures. PRODUCTOR: Charles Brackett. 
ARGUMENTO: Basado na narración “A can of beans”, de Charles Brackett e Billy Wilder.
GUIÓN: Charles Brackett, Billy Wilder e D.M. Marshman Jr. FOTOGRAFÍA: John F. Seitz (B/N). MÚSICA: Franz Waxman e a “Danza dos sete velos” de Richard Strauss. MONTAXE: Arthur Schmidt e Doane Harrison. DIRECCIÓN ARTÍSTICA: Hans Dreier e John Meehan. DECORADOS: Sam Comer e Ray Moyer. VESTIARIO: Edith Head. MAQUILLAXE: Wally Westmore.
                                                           DURACIÓN: 111 minutos.
                                                           INTÉRPRETES: Gloria Swanson (Norma Desmond), William Holden (Joe Gillis), Erich von Stroheim (Max von Mayerling), Nancy Olson (Betty Schaefer), Fred Clark (Sheldrake), Jack Weeb (Artie Green), Lloyd Gough (Morino), Cecil B. De Mille, Hedda Hopper, Buster Keaton, Anna Q. Nilson, H.B. Warner, Jay Livingstone, Ray Evans, Sidney Skolsky e Berenice Mosk (eles mesmos).

 O CINE DENTRO DO CINE

         Obra mestra sen paliativos, Sunset Boulevard fálanos do cine desde dentro do cine, fálanos das xentes que integran o universo cinematográfico hollywoodiense, dos estudios e das antigas estrelas da época silente do celuloide que loitan, desesperadamente, contra o tempo e o esquecemento, e das que Norma Desmond –trasunto da propia Gloria Swanson retirada do cine dende 1932- é exemplo paradigmático.

Billy Wilder constrúe coa súa peculiar visión da realidade chea de sarcasmo e amargura, un filme sobre a fascinación do cine e o seu mundo pechado, paralizado no tempo que constitúe quizais a mellor película que se ten feito sobre a Sétima Arte. A través dun narrador omnisciente, que o é por ser protagonista do que narra e estar ademais morto, anulando deste xeito calquera posibilidade de final feliz; Wilder enceta polo final e debulla a vida do Hollywood dos 50, através dunha vella actriz, millonaria e paranoica, que vive evocando o seu pasado e soñando con volver a ser a grande estrela que fora. Tanto para esta coma para os seus coetáneos –figuras de cera ós ollos de Gillis- o cine deixara para sempre de ter a grandeza de antano.

Wilder realmente é un narrador de historias máis que director de cine, e coma guionista emprega a sucesión de planos coma canle expresiva redescubrindo ese mundo a través da mirada de Joe Gillis, guionista fracasado e “acompañante” da diva que nos mostra un Hollywood que nin el mesmo pensaba que existía. Algúns personaxes chegan a manter actitudes que rozan o esperpento, caso do papel interpretado por Erich von Stroheim que expulsado coma director da derradeira película de Norma Desmond pola propia actriz, decide quedar ó seu carón servíndoa coma maiordomo –realmente iso mesmo lle aconteceu ó director alemán con Gloria Swanson na rodaxe da Raíña Kelly, 1928- algo que exemplifica a vida de tantos directores europeos, mentores de actrices, obscurecidos pola grandeza posterior das súas pupilas, caso de Stemberg con Marlene Dietrich ou Maurice Stiller con Greta Garbo.

A película tamén supón unha homenaxe ó cinema coma manifestación artística na que os europeos –basta con mirar a ficha técnica da película- tiveron unha parte primordial. Hollywood, é certo, converteu o cinema nunha grande industria, na fábrica de soños que é hoxe en día pero a cambio de emprender un camiño sen retorno cara á mediocridade; o cinema coma arte, como vehículo expresivo ten súas raíces máis fondas en Europa –excepcións a parte-, de aí a influencia do expresionismo alemán que Wilder coñeceu de primeira man na fotografía da película, no tratamento do barroquismo da decadente mansión da estrela e no magnífico vestiario da non menos magnífica Edith Head. A música axuda tamén a potenciar o patetismo dalgunhas esceas, o tango ó son de La Cumparsita que bailan os protagonistas afonda no idea do paso do tempo;  que é  precisamente o tema da película, ese tempo que destrúe o que temos pero tamén o que poderiamos ter.

J´attendrai (Rina Ketty)

Unha canción de amor dos anos trinta. Se non gusta, serve para repasar francés.

Repoductor do video.

 J´ATTENDRAI (RINA KETTY)

J’attendrai
Le jour et la nuit, j’attendrai toujours
Ton retour
J’attendrai
Car l’oiseau qui s’enfuit vient chercher l’oubli
Dans son nid
Le temps passe et court
En battant tristement
Dans mon coeur plus lourd
Et pourtant, j’attendrai
Ton retour

Les fleurs fanisses
Le feu s’éteint
L’ombre se glisse
Dans le jardin
L’horloge tisse.
Des sons très las,
Je crois entendre ton pas
Le vent m’apporte
Des bruits lointains
Guettant ma porte
J’écoute en vain
Hélas, plus rien
Plus rien ne vient

J’attendrai
Le jour et la nuit, j’attendrai toujours
Ton retour
J’attendrai
Car l’oiseau qui s’enfuit vient chercher l’oubli
Dans son nid
Le temps passe et court
En battant tristement
Dans mon coeur plus lourd
Et pourtant, j’attendrai
Ton retour.

ÁLBUM: Rina Ketty (1938)

Luciérnaga (Nosoträsh)

Outra canción de amor neste importante día para os grandes almacéns e tendas varias.

Reproductor do video.

 LUCIÉRNAGA (NOSOTRÄSH)
Cuando apagas la luz y no dices nada
sólo me queda ver la sombra de tu espalda.
Inténtame convencer que esos besos que compré
tienen fecha de caducidad.
Tanto me duele esperar,el invierno pasará
y con él me voy descongelando.
El calor derretirá mi memoria,
y otra vez volveré a escribir mi historia,
te sacaré del guión.
No serás más que todo, casi nada,
Volveré a discutir con la almohada,
si esta noche me quiere escuchar,
está tan harta que igual me prefiere ahogar.
Tanto me duele esperar,pasa el invierno.
Tanto me cuesta esperar,ya ni siquiera
me acuerdo de olvidarte.

ÁLBUM: Cierra la puerta al salir (2005)

Maid of Athens, Ere We Part

Maid of Athens, ere we part,

Give, oh, give back my heart!

Or, since that has left my breast,

Keep it now, and take the rest!

Hear my vow before I go,

Zoë mou sas agapo. 



By those tresses unconfined, 

Wooed by each Aegean wind;

By those lids whose jetty fringe

Kiss thy soft cheeks’ blooming tinge;

By those wild eyes like the roe, 

Zoë mou sas agapo. 



By that lip I long to taste;

By that zone-encircled waist;

By all the token-flowers that tell

What words can never speak so well; 

By love’s alternate joy and woe, 

Zoë mou sas agapo. 



Maid of Athens! I am gone: 

Think of me, sweet! when alone. 

Though I fly to Istambol, 

Athens holds my heart and soul:

Can I cease to love thee?
No! 
Zoë mou sas agapo.

	George Gordon, Lord Byron

Paris at night

Trois allumettes une à une allumées dans la nuit
La première pour voir ton visage tout entier
La seconde pour voir tes yeux
La dernière pour voir ta bouche
Et l’obscurité tout entière pour me rappeler tout cela
En te serrant dans mes bras.


(Trad)
Tres mistos encendidos un a un na noite
O primeiro para ver o teu rostro enteiro
O segundo para ver os teus ollos
O derradeiro para ver a túa boca
E a escuridade completa para lembrar todo iso
Cinguíndote nos meus brazos.

                 Jacques Prévert.

Chanson

Quel jour sommes-nous
Nous sommes tous les jours
Mon amie
Nous sommes toute la vie
Mon amour
Nous nous aimons et nous vivons
Nous vivons et nous nous aimons
Et nous ne savons pas ce que c’est que la vie
Et nous ne savons pas ce que c’est que le jour
Et nous ne savons pas ce que c’est que l’amour.


(Trad)
En que día estamos
Estamos en todos os días
Miña amiga
Estamos  en toda a vida
Meu amor
Amámonos e vivimos
Vivimos e amámonos
E non sabemos o que é a vida
E non sabemos o que é o día
E non sabemos o que é o amor.

                       Jacques Prévert.

Cando quero vivir

Cando quero vivir

digo Moraima.

Digo Moraima

cando semento a esperanza.

Digo Moraima

e ponse azul a alba.



Cando quero soñar

digo Moraima.

Digo Moraima 

cando a noite é pechada.

Digo Moraima

e ponse a luz en marcha.



Cando quero chorar

digo Moraima.

Digo Moraima 

cando a anguria me abafa.

Digo Moraima

e ponse a mar en calma.



Cando quero surrir

digo Moraima.

Digo Moraima

cando a mañá é crara.

Digo Moraima

e ponse a tarde mansa.



Cando quero morrer

non digo nada.

E mátame o silencio
de
non decir Moraima.

	Celso Emilio Ferreiro