Un actor mejicano (La Buena Vida)

Reproductor do video.

UN ACTOR MEJICANO
(LA BUENA VIDA)

Yo quiero ser
un actor mejicano
para poder llevar
uno de esos sombreros tan raros.
Yo, con mi camisa blanca,
tú, con tus trenzas negras largas.
Motor y acción,
hace “clack” la escena,
justo ahora
que te iba a besar.
Qué guapa estás
con tu vestido de hilo,
te espero después
en nuestro árbol preferido.
Hoy quiero ser
un actor mejicano
para poder decir te quiero
con ese acento tan claro.
Te raptaré
en mi caballo blanco,
dispararé al mundo
pistolón en mano.
Así que ahora
tendremos que ocultarnos,
agárrate a mi espalda
que ya se donde vamos.
Vámonos al bosque,
vamos por el río,
así nuestras huellas
las habrán perdido.
Vámonos al bosque,
vamos por el río,
así nuestras huellas
las habrán perdido.

ÁLBUM: Álbum (2003)

Vento nas velas de Alexander Mackendrick

TÍTULO ORIXINAL: A high wind in Jamaica. NACIONALIDADE: Gran Bretaña, 1965.
DIRECCIÓN:  Alexander Mackendrick. PRODUCCIÓN: John Croydon.
GUIÓN: Stanley Mann, Ronald Harwood e Denis Cannan. FOTOGRAFÍA: Douglas Slocombe.
MONTAXE: Derek York. MÚSICA: Larry Adler.
DURACIÓN: 103 minutos.
INTÉRPRETES: Deborah Baxter (Emily), Anthony Quinn (Chávez), James Coburn (Zac), Isabel Dean (Alice Thornton), Nigel Davenport (Frederick Thornton), Gert Fröbe (Capitán Vandervort del Brunhilde), Lila Kedrova (Rosa), Dennis Price (Mathias), Benito Carruthers (Alberto), Martin Amis (John).

A TERRIBLE CRUELDADE DOS NENOS
Dicir que Alexander Mackendrick é un dos grandes directores da historia é, dende logo dicir unha obviedade. A súa carreira está inzada de boas películas, algunhas realizadas para a Ealing, a famosa productora británica especializada en comedias, e outras dun corte máis persoal, onde os nenos e a súa percepción da vida, mestura de candidez e crueldade, son os protagonistas. Vento nas velas é un destes filmes, unha historia de xentes de mar nas mornas augas do Caribe, unha historia de “piratas”, para quen o mar tamén é seu medio de vida e que ven destruído seu mundo, pola irrupción dun grupo de cativos que van cambiar as súas vidas para sempre.
Adaptación da famosa novela de Richard Hughes, Vento nas velas pecha a triloxía infantil rodada polo director norteamericano en Gran Bretaña, que se completa con Mandy, 1952, encol os problemas psicolóxicos plantexados por unha nena sordomuda e Fuxida cara o sur, 1963, que narra o percorrido dende Port Said ata Durban, dun orfo británico de dez anos na procura da súa tía. A historia fálanos da bondade –neste caso encarnada polo xefe dos piratas, papel interpretado por Anthony Quinn- e a crueldade –representada polos nenos e en concreto pola filla maior, que interpreta Deborah Baxter, que consegue que aforquen a tódolos piratas, presa dunha crise nerviosa, por un crime que só ela cometera-. O resultado é este insólito filme de piratas  do século XIX, que demostra que ás veces os nenos poden ser máis feroces cos peores piratas, aínda que o filme non sexa nada máis que a recreación dunha ficción que permite a Mackendrick reflexionar sobre a verdadeira natureza do ser humán, sobre os seus medos, seus odios, sobre todo aquilo que nos asusta pero co que temos que convivir.
A sobrancear a magnífica actuación de Anthony Quinn que chega a ter pola nena, causa logo da súa morte, un verdadeiro amor filial -algúns quixeron ver un amor romántico entre os dous, aínda que o director non o deixa claro- e sobre de todo a fermosísima banda sonora de Larry Adler, cuxa canción dos créditos é unha das mellores composicións realizadas para calquera filme.

Mi año natural (La Buena Vida)

Reproductor do video.

MI AÑO NATURAL
(LA BUENA VIDA)

Y es que para mí los años no comienzan
cuando el frío azota la ciudad.

Suele ser más tarde y tras el mes de agosto
cuando necesito madurar,
recogerme en mi cuarto a pensar
lo que he hecho en el año y descansar.

Son tantos errores y tantos contratiempos
que a veces no me quiero levantar.

Pero se superan o al menos eso creo,
de todas formas sólo queda intentar
y no hacerlo de nuevo y mejorar
todo lo que pueda, ¿me ayudarás?

Madurar, recogerme en mi cuarto a pensar
lo que he hecho en el año, ¿me ayudarás?

ÁLBUM: Vidania (2006)

Shakespeare´s sister (The Smiths)

 

Reproductor do video.

SHAKESPEARE´S SISTER
(THE SMITHS)

Young bones groan
And the rocks below say :
“Throw your skinny body down, son !”

But I’m going to meet the one I love
So please don’t stand in my way
Because I’m going to meet the one I love
No, Mamma, let me go !

Young bones groan
And the rocks below say :
“Throw your white body down !”

But I’m going to meet the one I love
At last ! At last ! At last !
I’m going to meet the one I love
La-de-da, la-de-da
No, Mamma, let me go !
No …

I thought that if you had
An acoustic guitar
Then it meant that you were
A Protest Singer
Oh, I can smile about it now
But at the time it was terrible
No, Mamma, let me go
No …

ÁLBUM: The world won´t listen (1987)

Día de festa de Jacques Tati

TÍTULO ORIXINAL: Jour de fête.
NACIONALIDADE: Francia, 1949.
DIRECCIÓN: Jacques Tati.
PRODUCCIÓN: Fred Orain.
GUIÓN: Henri Marquet, René Wheeler e Jacques Tati. FOTOGRAFÍA: Jacques Sauvageot y Jacques Mercanton. MONTAXE: Marcel Moreau. DIRECCIÓN ARTÍSTICA: Jacques Tati y Henri Marquet. DECORADOS: René Moulaert. DURACIÓN: 70 minutos.
INTÉRPRETES: Jacques Tati (François, o carteiro), Guy Decomble (Roger), Paul Frankeur (Marcel), Santa Relli (A muller de Roger), Maine Vallee (Jeannette), Delcassan (O charlatán), Roger Rafal (O perruqueiro) e os habitantes de S. Sévere-Sur-Indre.

A LOMOS DUN ROCINANTE-BICICLETA 
No 2003 celebrase o 50 cabodano do nacemento para o cinema de Monsieur Hulot, personaxe creado por Jacques Tati que o fixo mundialmente famoso e que converteu ó seu filme As vacacións de M. Hulot nun clásico do cinema cómico.
 A primera delas é Día de festa na cal Tati comeza a desenvolver a súa particular concepción visual e estética do humor cargada de chiscos ós grandes mestres do cinema mudo, coma Buster Keaton e Chaplin. A partires dun pintoresquismo campestre, o filme convértese no reflexo dunha sociedade rural pechada –a vila de Follainville- afanada nos preparativos das súas festas, sucedéndose toda unha serie de gags cómicos cheos de tenrura e simplicidade -que non simplismo-, protagonizados na súa maioría por François, o carteiro. O ritmo lento e cadencioso do devir cotián na vila, alonxada da modernidade, é respectado por el, que reparte as cartas seguindo a parsimonia obrigada. Nembargantes, este entorno paradisíaco québrase no momento que se proxecta na vila unha reportaxe sobre o servicio de correos dos EE.UU., onde se utilizan helicópteros para facer chegar as cartas aos lugares más inaccesibles no máis curto espacio de tempo. Esta entrada do progreso, da tecnoloxía, así de súpeto na aldea, fará que o coitado François a lomos da súa bicicleta, acelere o ritmo de entrega do correo producíndose máis dunha situación comprometida.
Procedente do mimo e do music-hall, Tati chegou ao cine da man de René Clement, ao que substituíu como director en L´ecole des facteurs, 1947. A partir de aquí enceta a curta –tan só 6 películas- pero fructífera carreira cinematográfica do autor nacido en Le Pecq, escribindo, dirixindo e protagonizando filmes ao longo de tres décadas. Nesta película encontramos xa o xerme de toda a súa obra, caracterizada por unha crítica do progreso entendido como incomunicación entre seres humanos, converténdose nun dos máis lúcidos observadores de: “los modos de vida y las relaciones humanas en la sociedad entre los años cuarenta y setenta, y que sirve de diagnóstico para las décadas siguientes”, como afirma Manolo Marinero.
Tati foi quen de crear universos únicos e persoais, e desenvolver un humor moi físico, mímico, herdeiro de Max Linder, Keaton ou Chaplin, introducindo nas súas películas longos momentos de silencio onde os actores se expresan mediante xestos moi do gusto do cine silente de comezos do século pasado. O emprego da banda sonora coma elemento da narración será outro dos elementos que caracterice seu cine favorecendo esa labor de “paisaxista moral” tan querida por el. Tati foi un dos creadores da broma visual intelixente, del slapstick, de gags froito dun traballo de coreografía moi elaborado, para a través do humor e a farsa chegar ao fondo das enfermidades sociais dos nosos tempos. Precisamente isto é o que fai a súa mensaxe universal e vixente na actualidade; as sociedades feridas, cegas e xordas necesitan de máis Taties para se rexenerar.

John Ford segue emocionando

Todos os anos os alumnos de 4º curso de secundaria visionan dúas películas de John Ford. As dúas analizan aspectos explicados en clase e serven para cimentar os coñecementos adquiridos ao longo do trimestre.

A primeira do curso é Que verde era meu val!, que coma mandan os cánones, se proxecta en versión orixinal subtitulada. O filme exemplifica as transformacións orixinadas pola Revolución Industrial e achega aos alumnos as consecuencias sociais e económicas do proceso.

Non habería espacio abondo no blog para que este profesor glosara as excelencias do director norteamericano e a súa obra; tampouco se poden poñer negro sobre branco as expresións, as emocións que os alumnos transmiten durante o visionado do filme. A linguaxe cinematográfica é universal, atemporal, chega a todas aquelas persoas de paradigma occidental, demostrando o cine que é unha arte porque, do mesmo xeito que nos produce placer contemplar unha obra escultórica ou pictórica de fai cincocentos anos, sen que sexa preciso un intermediario -como non ocorre coa arte contemporánea- para comprendela, unha película coma esta, de máis de setenta anos, segue chegando ao corazón e as mentes de mozos de quince anos inmersos na era cibernética.

Entre as cuestións relativas a diversos aspectos tratados no filme que o alumnado tivo que contestar, está a opinión persoal e algunhas paga a pena editalas, para ver como John Ford segue a estar moi vixente.

Un crítico cinematográfico dixo fai moitos anos Muera Ford, Viva Wyler! Eu digo, que vivan os dous.

Os alumnos que publican as súas opinións persoais son Javier Lagoa e Laura Vidal de 4ºESO A e Helena Coya de 4ºESO B.

Si, hei de recoñecer que ao principio non me gustaba nada, pero a medida que o filme avanzaba, íame empatizando co pequeño Huw e parecíame xa moi bonita, salvo polo de leer [os subtítulos] todo o tempo.
O final pareceume moi emotivo e triste, podería rematar doutra forma, non tan melancolicamente, pero a película gustoume moito, aínda que no que menos me fixei foi nos obreiros e nas súas protestas, sen embargo despois, o penso e doume conta de que o visto son capaz de enlazalo co dado na clase.

Javier Lagoa Navarrete 4ºESO GrupoA.

LÓXICAMENTE MERECE UN DEZ! Pareceume unha película marabillosa, encantoume, xa que a historia era moi triste e conmovedora, e vendo ese tipo de películas e cando nos paramos a pensar na sorte que temos agora. Por outro lado, explica moi ben o que dimos neste tema da Revolución Industrial, e inconscientemente grazas á película todos temos unha idea do que sucedeu naquela época, ata os que non queren estudar, porque a película mostra moi ben o modo de vida que tiñan os traballadores e o que tiñan que facer para sobrevivir.
Sinceramente encantoume, e se por min fora miraríana mil veces máis.

Laura Vidal Paz 4ºESO Grupo A.

Dende o meu punto de vista a película está moi ben rodada para ser tan antiga, sorprendeume o ben feita que estaba. No argumento, como xa dixen antes, vese moi ben o abuso por parte dos patróns e as consecuencias destes abusos descontrolados. Tamén esta moi ben captado o punto de vista dende o que enfoca o director a emigración,obrigada, das persoas que quedan no paro. Ao estar focalizado nunha mina dun val só se pode leer entre lineas as durísimas condicións de traballo que traen consigo un tremendo desgaste tanto físico como psíquico (como exemplo máis claro disto o boxeador cego e alcohólico) mais non se ve claramente senón que haino que deducir.
Parécenme moi interesantes os momentos de drama e de tensión cando soa a serea na mina avisando dun accidente, dan un punto dramático a película que queda estupendo.

Helena Coya Nerga 4ºESO Grupo B.

Outro xeito de ver a meteoroloxía

Entre as actividades realizadas polos alumnos de 3ºESO en relación coa aprendizaxe dos rudimentos da meteoroloxía e climatoloxía, unha das máis creativas foi a redacción dun texto onde, partindo dos coñecementos previos sobre a formación de frontes, nubes, precipitacións etc, o alumnado debía escribir unha historia que tivera coma protagonistas a eses elementos da atmosfera, tan importantes para a nosa vida.

Non todos se esforzaron, nin todos quixeron editar as súas redaccións no blog.

Nembargantes, sempre hai alguén que gosta de participar. O autor deste texto é un alumno de 3ºESO B, Antonio Martínez Pazó e analiza coma se forman as pingas de chuvia nunha nube. Noraboa e gracias polo esforzo.

Había unha vez unha pinga de auga nacida nunha nube moi nova. Chamábase Vanesa e era moi pobre.Esta pinga sentíase moi miserable, pois cada certo tempo estalaba unha migración de conxéneres súas cara a Terra e nunca era elixida. De feito, aínda recorda cando escolleron a seu irmán para emigrar, como se sentiu…, e sempre entristecíase ao pensalo-. Ao non ter fogar, viaxaba moito pola nube; coñecía a todo o mundo da nube, fose novos ou vellos.Traballaba de guía turística na nube, mais sentíase soa, pois non tiña noivo.
Un día, coñeceu a un novo habitante no traballo, nunca sentira un desexo tan forte por xuntarse con alguén, e sorprendeuse moito. Empezou a falarlle a escondidas na guía, descubrindo moito del: chamábase Armando, era profesor noutra nube e xa migrara unha vez. Déronse os números de teléfono e despedíronse. Co paso do tempo comezaron a saír, e Vanesa nunca estivera tan feliz.
Uns anos despois nin lle preocupaba migrar ou non;ate que un día Armando acabou migrando outra vez. Vanesa entristeceuse tanto que xa non quería vivir. Sen embargo… como podería suicidarse sendo unha pinga ¿?
Ao final decidiu que era imposible, e continuou coa súa miserable existencia ate que, andando o tempo,tamén migrou.

                                                                            Antonio Martínez Pazó 3ºESO Grupo B.

Resultados do concurso sobre o centenario de Álvaro Cunqueiro (1911-2011)

A comezos desta semana, encetou no noso instituto o concurso sobre a obra de Álvaro Cunqueiro, do que xa informamos anteriormente. Poderiamos dicir que foi un éxito de participación -basicamente porque todos os alumnos da ESO víronse na obriga de participar- pero bromas aparte, o equipo da biblioteca puido comprobar que un número importante do alumnado non cubríu o cuestionario ao chou e moitos estiveron a punto de completalo correctamente.

Ao final, tres foron os alumnos acertantes, e para eles son os premios (mochila, bolígrafo e vale de 12 euros a canxear na librería Maraxe). Noraboa e parabéns a Antía Armada González (4ºESO A), Adrián Álvarez Nogueira (4ºESO B) e Lucía Viéitez Portas (4ºESO B)!!

Mirade que sairon ben guapos na fotografía!!

8 de Marzo. Día da Muller Traballadora

Exposición “Mulleres na Literatura e no Cine” do 8 ao 16 de marzo na Biblioteca.

No dejan pasar nunca la ocasión de decirte que las mujeres han de dejar la pluma y repasar los calcetines de sus maridos”

Rosalía de Castro Carta a Eduarda

Durante moitos séculos, o predominio dos homes no mundo da creación artística foi absoluto. Moitas mulleres utilizaron seudónimos masculinos na súa faceta creadora. Era unha maneira de evitar a discriminación polo simple feito de ser unha muller creadora, para que a súa obra fora tratada con respeto e para poder publicala. Moitas destas mulleres nunca chegaron ver o seu nome real nun libro publicado, senón o seu seudónimo masculino.