Novidades

Unha nova novela para os que disfrutades coas historias de vampiros….

DÉJAME ENTRAR de John Ajvide Lindqvist.

“Oskar, un neno solitario e triste que vive nos suburbios de Estocolmo, ten unha curiosa afección: gústalDdejameEntrarle coleccionar recortes de prensa sobre asasinatos violentos. Non ten amigos e os seus compañeiros de clase burlanse del e maltrátanlle. Unha noite coñece a Eli, a súa nova veciña, unha misteriosa nena que nunca ten frío, despide un cheiro estraño e adoita ir acompañada dun home de aspecto sinistro. Oskar sente fascinado por Eli e fanse inseparables. Ao mesmo tempo, unha serie de crimes e sucesos estraños fai sospeitar á policía local da presenza dun asasino en serie. Nada máis lonxe da realidade. Unha historia de terror contemporáneo de extraordinaria orixinalidade que entusiasmará aos afeccionados ao xénero”. (Quelibroleo.com)

 

John Ajvide LindqvistJAhvide

 

Para saber máis sobre o autor e a obra: Quelibroleo.com , Entrelectores.com

Maid of Athens, Ere We Part

Maid of Athens, ere we part,

Give, oh, give back my heart!

Or, since that has left my breast,

Keep it now, and take the rest!

Hear my vow before I go,

Zoë mou sas agapo. 



By those tresses unconfined, 

Wooed by each Aegean wind;

By those lids whose jetty fringe

Kiss thy soft cheeks’ blooming tinge;

By those wild eyes like the roe, 

Zoë mou sas agapo. 



By that lip I long to taste;

By that zone-encircled waist;

By all the token-flowers that tell

What words can never speak so well; 

By love’s alternate joy and woe, 

Zoë mou sas agapo. 



Maid of Athens! I am gone: 

Think of me, sweet! when alone. 

Though I fly to Istambol, 

Athens holds my heart and soul:

Can I cease to love thee?
No! 
Zoë mou sas agapo.

	George Gordon, Lord Byron

Paris at night

Trois allumettes une à une allumées dans la nuit
La première pour voir ton visage tout entier
La seconde pour voir tes yeux
La dernière pour voir ta bouche
Et l’obscurité tout entière pour me rappeler tout cela
En te serrant dans mes bras.


(Trad)
Tres mistos encendidos un a un na noite
O primeiro para ver o teu rostro enteiro
O segundo para ver os teus ollos
O derradeiro para ver a túa boca
E a escuridade completa para lembrar todo iso
Cinguíndote nos meus brazos.

                 Jacques Prévert.

Chanson

Quel jour sommes-nous
Nous sommes tous les jours
Mon amie
Nous sommes toute la vie
Mon amour
Nous nous aimons et nous vivons
Nous vivons et nous nous aimons
Et nous ne savons pas ce que c’est que la vie
Et nous ne savons pas ce que c’est que le jour
Et nous ne savons pas ce que c’est que l’amour.


(Trad)
En que día estamos
Estamos en todos os días
Miña amiga
Estamos  en toda a vida
Meu amor
Amámonos e vivimos
Vivimos e amámonos
E non sabemos o que é a vida
E non sabemos o que é o día
E non sabemos o que é o amor.

                       Jacques Prévert.

Amor é fogo que arde sem se ver

Amor é um fogo que arde sem se ver,
é ferida que dói e nào se sente;
é um contestamiento descontente;
é dor que desatina sem doer;

é um nào querer mais que bem querer;
é solitário andar por entre a gente;
é um nào contentar-se de contente;
é cuidar que se ganha em se perder;

é um estar-se preso por vontade;
é servir a quem vence, o vencerdor;
é um ter com quem nos mata lealdade.

Mas como causar pode o seu favor
nos coraçòes humanos amizade,
sa tào contràrio a si è o mesmo Amor?

		  Luis de Camòes

Cando quero vivir

Cando quero vivir

digo Moraima.

Digo Moraima

cando semento a esperanza.

Digo Moraima

e ponse azul a alba.



Cando quero soñar

digo Moraima.

Digo Moraima 

cando a noite é pechada.

Digo Moraima

e ponse a luz en marcha.



Cando quero chorar

digo Moraima.

Digo Moraima 

cando a anguria me abafa.

Digo Moraima

e ponse a mar en calma.



Cando quero surrir

digo Moraima.

Digo Moraima

cando a mañá é crara.

Digo Moraima

e ponse a tarde mansa.



Cando quero morrer

non digo nada.

E mátame o silencio
de
non decir Moraima.

	Celso Emilio Ferreiro

¿Como hei vivir mañá sen a luz túa?

¿Como hei vivir mañá sen a luz túa?



Case morto vivín sen coñecerte

aló na chaira seca por absurdas rúas

onde ninguén me soupo dar mornura.



Foi soedade desconforme adentro

e a semente a caír en terra dura.



¿Como hei vivir mañá sen a luz túa?



Erguinme e vinte ó regresar á terra

como se fora todo aquelo un soño

pesado e ti xa foras sempre miña.

Foi outra vez materno en aloumiño

o bico teu na lingua.

E foi novo corazón adentro

comprender a existencia e a dozura.



¿Como hei vivir mañá sen a luz túa?



Pero hoxe mesmo o día abriu en medo

entrou na fiestra un sol extraño inmenso

e deixáchesme o leito en mantas frías.



Está a volver agora corazón adentro
a soedade o podre a agonía

a me pinchar as cousas en millóns de pugas

cada minuto en séculos de agullas.

¿Como hei vivir mañá sen a luz túa?


	Bernardino Graña